جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٨٤ - غزل ٤٨ اى هدهد صبا! به سبا مى فرستمت

اى هدهدِ صبا! به سبا مى فرستمت‌

بنگر كه از كجا به كجا مى فرستمت‌

حيف است طايرى چو تو در خاكدانِ غم!

زاينجا به آشيانِ وفا مى فرستمت‌

در راه عشق، مرحله قرب و بُعد نيست‌

مى‌بينمت عيان و دعا مى فرستمت‌

هر صبح و شام قافله اى از دعاى خير

در صُحبت شمال و صبا مى فرستمت‌

در روى خود، تفرّجِ صُنع خداى كن‌

كآيينه خداى نما مى فرستمت‌

تا لشگر غمت نكند مُلكِ دل خراب‌

جان عزيز خود، به فدا مى فرستمت‌

هر دم غمى فرست مرا و بگو به ناز:

كاين تحفه، از براى خدا مى فرستمت‌

اى غايب از نظر! كه شدى همنشين دل‌

مى‌گويمت دعا و ثنا مى فرستمت‌

تا مطربان، ز شوق منت آگهى دهند

قول وغزل به ساز و نوا مى فرستمت‌

ساقى! بيا، كه هاتف غيبم به مژده گفت:

با درد صبر كن، كه دوا مى فرستمت‌

حافظ! سرودِمجلس ما ذكر خير توست‌

تعجيل كن، كه اسب و قبا مى فرستمت‌