جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٣٩ - غزل ٥٤ صحن بستان ذوق بخش وصحبت ياران خوش است

خواجه دراين غزل با بيانات گوناگون خود در مقام اظهار اشتياق به ديدار دوباره حضرت محبوب بوده، مى‌گويد:

فضاى عالم وجود با جلوه گريهايش شادى بخش عاشقان حضرت دوست مى‌باشد. چرا كه آنان را توجّه به ملكوتشان و تجلّيات اسماء و صفاتى محبوب مى‌دهد. و مصاحبت ياران- انبياء و اولياء :- نيز خوش است، چرا كه اينان راهنماى به فطرت و هدايتگر راهيان طريق حضرت دوست‌اند. وقتِ گل و نتيجه عالم خلقت (رسول اللَّه ٦) در منزلتِ:

٤٠٨

«لى مَعَ اللَّهِ وَقْتٌ لا يَسَعُهُ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَلا نَبِىٌّ مُرْسَلٌ وَلا مُؤْمِنٌ امْتَحَنَ اللَّهُ قَلْبَهُ لِلإيمانِ.»

[١]: (مرا با خداوند وقتى [و خلوت باطنى‌] است كه هيچ فرشته مقرّب و نه پيامبر مُرسَل و نه مؤمنى كه خداوند دل او را براى [پذيرش‌] ايمان گشوده گنجايش آن را ندارند.) خوش باد! تا گم گشتگان امّتش را به نور خود از سرگردانى در ظلمتكده عالم خاكى نجات بخشد و به اوج كمال انسانيّت نايل سازد؛ كه:

«يا أَيُّهَا النَّبِيُّ! إِنَّا أَرْسَلْناكَ شاهِداً وَ مُبَشِّراً وَ نَذِيراً، وَ داعِياً إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ، وَ سِراجاً مُنِيراً.»[٢]: (اى پيامبر! براستى كه ما تو را فرستاديم تا گواه [بر اعمال امّت‌] و.

[١] - بحار الانوار، ج ١٨، ص ٣٦٠، بيان روايت ٦٦.

[٢] - احزاب: ٤٥ و ٤٦.