جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٥٩ - غزل ٤٤ باغ مرا چه حاجت سرو وصنوبر است؟!

خواجه دراين دوبيت آب و هواى شيراز را تحسين نموده است. گويا عدّه اى با بدگويى ازآب و هواى آن مى خواسته اند وى را به شهر ديگرى ببرند تا از وجود او بهره‌مند شوند، مى‌گويد: «شيراز و آب ركنى و آن باد خوش نسيم ...» در جايى مى‌گويد:

گويا دراين بيت خواجه مى خواهد از زبان محبوب به خود خطاب كرده و بگويد:

هيج مى دانى چه چيز سبب محروميّتت از ديدارم گرديده و به هجران مبتلا گشته‌اى؟ علّت اصلى همانا به خود نگريستن است؛ كه:

٣٣٩

«أللّهُمَّ! وَلَا تَكِلْنى إلى‌ نَفْسى طَرْفَةَ عَيْنِ أبَداً»

[٢]: (خداوندا به اندازه چشم برهم زدنى مرا به خود وامگذار.- نيز:

٣٤٠

«رَبّ! لَاتَكِلْنى إلى‌ نَفْسى طَرْفَةَ عَيْنٍ أبَداً، لا اقَلَّ مِنْ ذلِكَ وَ لا أكْثَرَ»

[٣]: (پروردگارا! مرا به اندازه چشم برهم.

[١] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٣٧، ص ٢٥٧.

[٢] - بحار الانوار، ج ١٤ ص ٣٨٤، از روايت ٢.

[٣] - بحار الانوار، ج ١٤ ص ٣٨٧، از روايت ٦.