جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ١٨٧ - غزل ٢٣ بيا كه قصر امل، سخت سست بنياد است

بيا كه قصرِ امَل، سخت سُسْت بنياد است‌

بيار باده، كه بنيادِ عمر بر باد است‌

غلام همّت آنم كه زير چرخ كبود

ز هرچه رنگِ تعلّق پذيرد، آزاد است‌

نصيحتى كُنَمت، ياد گير و در عمل آر

كه اين حديث ز پير طريقتم ياد است:

مجو درستى عهد از جهانِ سُسْتْ نهاد

كه اين عجوزه، عروسِ هزار داماد است‌

چه گويمت كه به ميخانه، دوش مست وخراب‌

سروش عالمِ غيبم، چه مژده ها داده است:

كه اى بلندْ نظر، شاهبازِ سدره نشين!

نشيمنِ تو، نه اين كُنج محنت آباد است‌

تو را ز كنگره عرش مى زنند صفير

ندانمت كه در اين دامگه، چه افتاده است؟

غم جهان مخور و پند من مبر از ياد

كه اين لطيفه نغزم، ز رهروى ياد است:

رضا به داده بده، وز جبين گِرِه بگشاى‌

كه بر من و تو، دَرِ اختيار نگشاده است‌

نشان مهر و وفا نيست در تبسّم گل‌

بنال بلبل بيدل، كه جاى فرياد است‌

حسد چه مى برى اى سست نظم! بر حافظ

قبول خاطر و لطف سخن، خدا داد است‌