جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٤٧ - غزل ٤ ساقى! به نور باده، برافروز جام ما

ساقى! به نور باده، برافروز جامِ ما

مطرب! بگو، كه كارِ جهان شد به كام ما

ما در پياله، عكسِ رُخ يار ديده‌ايم‌

اى بى‌خبر ز لذّتِ شُربِ مُدام ما

چندان بُوَد كرشمه و نازِ سَهى قدان‌

كايد به جلوه، سَرْوِ صنوبرْ خرام ما

هرگز نميرد آن كه دلش زنده شد به عشق‌

ثبت است بر جريده عالم، دوامِ ما

مستى به چشم شاهدِ دلبندِ ما خوش است‌

زآن رو سپرده اند به مستى، زمامِ ما

ترسم كه صرفه اى نبَرَد روزِ بازخواست‌

نانِ حلالِ شيخ، ز آب حرام ما

اى باد! اگر به گلشنِ احباب بگذرى‌

زنهار! عرضه ده بَرِ جانان، پيامِ ما

گو: نامِ ما ز ياد بعمداً چه مى برى‌

خود آيد آنكه ياد نيارى ز نام ما

بگرفت همچو لاله، دلم در هواى سرو

اى مرغ بخت! كى شوى آخر تو رام ما

درياى اخضر فلك و كشتى هلال‌

هستند غرق نعمتِ حاجى قوام ما

حافظ! ز ديده، دانه اشكى همى فشان‌

باشد كه مرغ وصل كند قصد دام ما