جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٠ - غزل ٨ شب از مطرب، كه دل خوش باد وى را!

و چون مرا محو جمال خويش نگريست، با جام پياپى و تجلّى پس از تجلّى، لطفها و عنايتهاى بى‌نهايتم نمود به گونه اى كه از قيد هستى و عالم طبيعت و وجود مجازى‌ام رهانيد؛ كه:

٤٤

«أنْتَ الَّذى أشْرَقْتَ الأنْوارَ فى قُلُوبِ أوْلِيآئِكَ حَتّى‌ عَرَفُوكَ وَوَحَّدوكَ [وَجَدُوكَ‌] وَأَنْتَ الَّذى أزَلْتَ الأغْيارَ عَنْ قُلُوبِ أحِبّآئِكَ حَتَّى‌ لَمْ يُحِبُّوا سِواكَ وَلَمْ يَلْجَئُوا إلى‌ غَيْرِكَ، أنْتَ المُونِسُ لَهُمْ حَيْثُ أوْحَشَتْهُمُ العَوالِمُ، وَأنْتَ الَّذى هَدَيْتَهُمْ حَيْثُ اسْتَبانَتْ لَهُمُ المَعالِمُ.»

[١]: (تويى كه انوار را در دل اوليائت تاباندى تا به مقام معرفت و توحيدت نايل آمدند [يا: تو را يافتند.] و تويى كه اغيار را از دل دوستانت زدودى، تا غير تو را به دوستى نگرفته و به غير تو پناه نبردند، تو بودى يار و مونس آنان، آنگاه كه عالَمها آنها را به وحشت انداخت، و تو بودى كه ايشان را هدايت نمودى، آنگاه كه نشانه ها براى آنان آشكار گشت.- به گفته خواجه در جايى:

و در جاى ديگر مى گويد:

[١] - اقبال الاعمال، ص ٣٤٩.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٠٦، ص ٢٣٨.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٢٤٩، ص ٢٠١.

[٤] - خدا تو را از شرّ حوادث ناگوار حفظ نمايد. خداوند تو را در هر دو خانه‌[ دنيا و آخرت‌] جزاى خير دهاد!