جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٨٢ - غزل ٩ صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

صوفى! بيا، كه آينه صاف است جام را

تا بنگرى صفاىِ مِىِ لعلْ فام را

رازِ درون پرده، ز رندان مست پرس‌

كاين حال نيست، زاهدِ عالى مقام را

عنقا شكارِ كس نشود، دام بازچين‌

كاينجا هميشه، باد به دست است دام را

من آن زمان طمع ببريدم ز عافيت‌

كاين دل نهاد، در كف عشقت، زمام را

ما را بر آستان تو، بس حقّ خدمت است‌

اى خواجه! بازبين، به ترحّم غلام را

در عيشِ نقد كوش، كه چون آبخورنماند

آدم بِهَشْت روضه دارالسّلام را

در بزمِ عيش يك دو قدح دركش و برو

يعنى طمع مدار وصال دوام را

اى دل! شباب رفت و نچيدى گلى ز عمر

پيرانه سر، مكن هوسِ ننگ و نام را

حافظ، مريد جامِ جَمْ است اى صبا! برو

از بنده، بندگى برسان شيخ جام را