جمال آفتاب و آفتاب هر نظر؛ شرحى بر ديوان حافظ - سعادت پرور، على - الصفحة ٣٢٠ - غزل ٣٩ آن ترك پرى چهره كه دوش از بر ما رفت

در حالى كه عبادت خود را تنها براى او خالص ساخته‌ايد، بخوانيد.)، و دعا، اضطرار خواننده را مى خواهد؛ كه: «أَمَّنْ يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ يَكْشِفُ السُّوءَ»[١]: (يا كيست كه درمانده و بيچاره را هنگامى كه دعا مى كند، اجابت نموده و ناراحتى‌اش را برطرف كند؟- هنوز از خودبينى و دونگرى و شرك خارج نشده و در عاشقى به اضطرار ننشسته بودم، تا وصالم محقّق گردد. بخواهد بگويد:

و بگويد:

چگونه احرام لقاى دوست را در سفر كعبه خاك و گِل ببنديم؟ كه معشوق ما را جا و مكان نيست؛ كه:

٢٨٧

«وَلا يَحْويهِ مَكانٌ»

[٤]: (و هيچ مكانى او را فرا نمى گيرد.- نيز:

٢٨٨

«وَيا مَنْ لايُكَيَّفُ بِكَيْفٍ! وَلا يُؤَيَّنُ بِأيْنٍ! يا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْنٍ!»

[٥]: (واى خدايى كه هرگز به هيچ گونه كيفيّت و چگونگى و مكان محدود نمى گردى! اى خدايى كه از هر چشمى نهان هستى!).

[١] - نمل: ٦٢.

[٢] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٥٧٧، ص ٤١٤.

[٣] - ديوان حافظ، چاپ قدسى، غزل ٣٧١، ص ٢٧٨.

[٤] - نهج البلاغة، خطبه ١٧٨.

[٥] - اقبال الاعمال، ص ٦٤٧.