شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٨٨ - حكايت(٣) ز درياى عمان برآمد كسى

[١] در اين غايتم: من اكنون در حالت وحدى هستم كه بايد كفن برايم بريسند، زيرا مويم بسان پنبه سفيد و بدنم مانند دوك لاغر است و گوئى اين دوك و آن پنبه براى رشتن كفن من آماده شده. رشت مصدر مرخم است.

[٢] جعد:( با فتح اول): زلف.

[٣] - دو رسته درم: دو رديف در. در، كنايه از دندان است ضمير« ميم» مضاف اليه است براى دهان.

[٤] سور: لفظ عربى: ديوار بر گرد شهر، جمع آن اسوار.

[٥] بدين شاهدى: با اين شيرينى و زيبائى. مراد اينست: روا است كسى كه با اين‌گونه سخنان شيرين عذر تواند خواست، با زيبارويان علاقه خاطر داشته باشد.

[٦] بتندى سبك دست: كسى كه تند به تبغ دست مى‌برد پشت دست را به افسوس ميگزد- مسند اليه« گزد» از مصراع اول استفاده ميشود. اين بيت در متن تصحيح‌شده« على يف» ضبط نشده است.

[٧] تا سخن نشنوى: زنهار تا سخن نشنوى.

[٨] كشش: اسم مصدر از كشتن است و مراد اين است كه پادشاه نبايد در كشتن شتاب كند و ميبايست اگر تقصيرى باشد، نخست مجرم را بندى و زندانى سازد.