شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٠٩ - حكايت(١) شنيدم كه وقتى گدا زادهيى

دلش خون شد و راز در دل بماند،

ولى پايش از گريه در گل بماند

رقيبان خبر يافتندش ز درد

دگرباره گفتندش: اينجا مگرد

دمى رفت و ياد آمدش روى دوست‌

دگر خيمه زد بر سر كوى دوست‌

غلامى شكستش سر و دست و پاى،

كه بارى نگفتت: كه اينجا[١] مپاى؟

دگر رفت و صبر و قرارش نبود

شكيبايى از روى يارش نبود

مگس‌وارش از پيش شكر به جور،

براندندى و بازگشتى به فور

كسى گفتش: اى شوخ ديوانه رنگ،

عجب صبر دارى تو بر چوب و سنگ‌

بگفت: اين جفا بر من از دست اوست‌

نه شرط است ناليدن از دست دوست‌

من اينك دم دوستى ميزنم،

گر او دوست دارد، و گر دشمنم‌

ز من صبر، بى او توقع مدار،

كه با او هم امكان ندارد قرار

نه نيروى صبرم نه جاى ستيز

نه امكان بودن نه پاى گريز

مگو: زين در بارگه سر بتاب‌

و گر سر چو ميخم نهد در طناب‌

نه پروانه‌[٢] جان داده در پاى دوست،

به از زنده در كنج تاريك اوست؟

بگفت‌[٣]: ار خورى زخم چوگان اوى؟

بگفتا: به پايش درافتم چو گوى‌

بگفتا: سرت گر ببرد به تيغ؟

بگفت: اينقدر نبود از وى دريغ‌

مرا خود ز سر نيست چندان خبر،

كه تاج است بر تاركم يا تبر[٤]

مكن با من ناشكيبا عتيب‌[٥]

كه در عشق، صورت نبندد شكيب‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)