به زندان فرستادش از بارگاه‌		كه زور آزمايست بازوى جاه‌[١]
ز ياران كسى گفتش اندر نهفت‌		مصالح نبود اين سخن گفت، گفت‌[٢]:
رسانيدن‌[٣] امر حق، طاعت است‌		ز زندان نترسم كه يكساعت است‌
هماندم كه در خفيه اين راز رفت،		حكايت به گوش ملك باز رفت‌
بخنديد: كاو ظن بيهوده برد،		نداند كه خواهد درين حبس، مرد
غلامى به درويش برد اين پيام‌		به گفتا به خسرو بگو: اى غلام،
مرا بار غم بر دل ريش نيست‌		كه دنيا همين ساعتى بيش نيست‌
نه گر دستگيرى كنى، خرمم‌		نه گر سر برى، بر دل آيد غمم‌[٤]
تو گر كامرانى به فرمان و گنج،		دگر كس فرومانده در ضعف و رنج،
به دروازه مرگ چون در شويم،		به يك هفته با هم برابر شويم‌[٥]،
منه دل بر اين دولت پنجروز		به دود دل خلق، خود را مسوز
نه پيش از تو بيش از تو اندوختند،		به بيداد كردن جهان سوختند!

[١] جاه: در نسخه شوريده و مير خانى شاه بجاى جاه ضبط شده است. يعنى بازوى شخص صاحب جاه، برحسب عادت در مقام زورآزمايى با ضعيفان است. اضافه« بازو»« به جاه»، اضافه اقترانى است.

[٢] گفت، گفت: در اين مصراع گفت تكرار شده. اولى مصدر مرخم است و دومى ماضى مطلق است، و فاعل آن نيكمرد است.

[٣] - رسانيدن امر حق طاعت است: يعنى كسى كه احكام الهى را تبليغ كند و در مقام امر به معروف و نهى از منكر باشد، فرمان خداى ميبرد. مصراع ناظر است به كريمه قرآنى از سوره آل عمران‌« وَ لْتَكُنْ مِنْكُمْ أُمَّةٌ يَدْعُونَ إِلَى الْخَيْرِ وَ يَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ يَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ» ترجمه:« بايد از شما امتى باشند كه به نيكى بخوانند و به معروف فرمان دهند و از منكر بازدارند».

[٤] حاصل اين بيت و بيت‌هاى پيشين چنين است: فقير گفت: حبس من بيش از يكساعت نيست، پادشاه تصور كرد كه مدت حبس خود را بسيار كوتاه پنداشته است، از اينروى ظن او را به خطا نسبت داد و اظهار داشت كه او تا بميرد در حبس خواهد بود. درويش گفتار خود را روشن كرد و پيغام داد كه او زندگانى دنيا را يكساعت بيش نميداند. بنابراين اى پادشاه، اگر از من دستگيرى كنى خرم نميشوم و اگر سر مرا جدا كنى بر اين كار غمگين نخواهم شد، زيرا زندگانى يك ساعته ارزشى ندارد.

[٥] در بعضى نسخه‌ها رديف مصراع« شديم» مى‌باشد.