شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٨٤ - حكايت(٣) ز درياى عمان برآمد كسى

[١] كار مرد: قافيه قرار دادن كار مرد به صورت اضافه در مقابل« هوشيار مرد» به صورت صفت و موصوف، عيبى است كه گاهى شعرا از آن چشم ميپوشند چنانكه حافظ گويد:

[٢] دو كس را كه با هم بود جان و هوش: هرگاه دو تن با هم پيوند عاطفى پيدا كنند و نفس و خرد آنها بيكديكر علاقمند شود اگر هم به لب خاموش باشند مراتب تعلق و تعشق را باز مى‌نمايند و سيما و وجنات آنان از شيفتگى بيكديگر حكايت ميكند ممكن است مراد از« جان و هوش»« زندگى و مرگ» باشد.

[٣] - مستسقى: اسم فاعل از استسقاء- كسيكه بيمارى تشنگى دارد و هرگز از آب سير نميشود.

[٤] ملك را گمان بدى راست شد: يعنى گمان بد براى پادشاه تحقق يافت. ياء در بدى ياء مصدرى است.

[٥] سودا: معنى اول آن خلطى از اخلاط چهارگانه است كه چون بر مزاج غالب شود، در صاحب مزاج خشم و غضب قوت گيرد و مأخوذ از سواد به معنى سياهى است. سودا كه در معنى معامله بكار ميرود فارسى است و از اين ريشه نيست.