شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٣٥٤ - حكايت(١٠) بتى ديدم از عاج در سومنات

مغان تبه رأى ناشسته روى،

به دير آمدند از درو دشت و كوى‌

كس از مرد در شهر و از زن نماند،

در آن بتكده جاى درزن‌[١] نماند

من از غصه رنجور و از خواب مست،

كه ناگاه تمثال برداشت دست‌

به يكبار از ايشان برآمد خروش‌

تو گفتى كه دريا برآمد به جوش‌

چو بتخانه خالى شد از انجمن،

برهمن نگه كرد خندان به من:

كه دانم ترا پيش مشكل نماند

حقيقت عيان گشت و باطل نماند

چو ديدم كه جهل اندرو محكم است،

خيال محال اندرو مدغم‌[٢] است،

نيارستم از حق دگر هيچ گفت‌

كه حق ز اهل باطل ببايد نهفت‌

چو بينى زبردست را زيردست،

نه مردى بود پنجه خود شكست‌

زمانى بسالوس گريان شدم،

كه من زانچه گفتم پشيمان شدم‌

بگريه دل كافران كرد ميل‌

عجب نيست سنگ ار بگردد به سيل‌

دويدند خدمت‌كنان سوى من‌

به عزت گرفتند بازوى من‌

شدم عذرگويان بر شخص عاج‌

به كرسى زر كوفت بر تخت ساج‌[٣]

بتك‌[٤] را يكى بوسه دادم به دست‌

كه لعنت بر او باد و بر بت‌پرست‌

به تقليد، كافر شدم روز چند

برهمن شدم در مقالات زند[٥]

چو ديدم كه در دير گشتم امين،

نگنجيدم از خرمى در زمين‌

در دير محكم ببستم شبى،

دويدم چپ و راست چون عقربى‌

نگه كردم از زير تخت و زبر

يكى پرده ديدم مكلل‌[٦] به زر

پس پرده مطرانى‌[٧] آذرپرست،

مجاور سر ريسمانى به دست‌