شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٤٩ - حكايت(٧) يكى پادشهزاده در گنجه بود

چو بدعهد را نيك خواهى ز بهر،

چه بد خواستى بر سر خلق شهر؟

چنين گفت بيننده تيزهوش:

چو سرّ سخن در نيابى مجوش‌

به طامات، مجلس نياراستم‌

ز دادآفرين توبه‌اش خواستم،

كه هرگه كه باز آيد از خوى زشت،

به عيشى رسد جاودان در بهشت‌

همين پنجروز است عيش مدام،

به ترك‌[١] اندرش عيشهاى مدام‌

حديثى كه مرد سخن‌ساز گفت،

كسى زآنميان با ملك باز گفت‌

ز وجد، آب در چشمش آمد چو ميغ‌

بباريد بر چهره، سيل دريغ‌

به نيران‌[٢] شوق اندرونش بسوخت‌

حيا[٣] ديده بر پشت پايش بدوخت‌

بر نيك محضر فرستاد كس‌

در توبه كوبان: كه فريادرس‌[٤]

قدم‌رنجه فرماى تا سر نهم‌

سر جهل و ناراستى برنهم‌

دو رويه‌[٥] ستادند بر در سپاه‌

سخن‌پرور آمد در ايوان شاه‌

شكر ديد و عناب و شمع و شراب‌

ده از نعمت آباد و مردم خراب‌

يكى غايب از خود يكى نيم مست‌

يكى شعرگويان صراحى‌[٦] به دست‌

ز سويى برآورده مطرب خروش‌

ز ديگر سو آواز ساقى: كه نوش‌[٧]

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)