شرح بوستان - خزائلى، محمد - الصفحة ٢٢٧ - حكايت(١٨) به شهرى در از شام غوغا فتاد

مگر ديده باشى كه در باغ و راغ‌[١]،

بتابد به شب كرمكى چون چراغ‌

يكى گفتش: اى كرمك شب‌فروز،

چه بودت كه بيرون نيايى به روز؟

ببين كاتشى كرمك خاكزاد،

جواب از سر روشنايى چه داد:

كه من روز و شب جز به صحرانيم،

ولى پيش خورشيد پيدا نيم‌

ثنا گفت بر سعد زنگى‌[٢] كسى،

كه بر تربتش باد رحمت بسى‌

درم داد و تشريف‌[٣] و بنواختش‌

به مقدار خود منزلت ساختش‌

چو «اللّه‌[٤] بس» ديد بر نقش زر،

بشوريد و بركند خلعت زبر

ز سوزش چنان شعله در جان گرفت،

كه برجست و راه بيان گرفت‌

يكى گفتش از همنشينان دشت:

چه ديدى كه حالت دگرگونه گشت؟

تو اول زمين بوسه دادى به جاى،

نبايستى آخر زدن پشت پاى‌

بخنديد: كاول ز بيم و اميد،

همى لرزه بر تن فتادم چو بيد

به آخر ز تمكين «اللّه بس»

نه چيزم به چشم اندر آمد نه كس‌

به شهرى در از شام غوغا فتاد

گرفتند پيرى مبارك نهاد

هنوز آن حديثم به گوش اندر است‌

چو قيدش نهادند بر پاى و دست،