ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٩٦ - فرمان امير المؤمنين على(ع) به مالك اشتر هنگامى كه او را به حكومت مصر و توابع آن گماشت

نزد او اجتماع كردند و گفتند: اى سيد ما اين چه حالى است؟ گفت واى بر شما كه شما اين مرتبه هلاك شديد يك نوع هلاك شدنى كه تا كنون نشده بوديد.

شياطين گفتند: چه خبر است؟ گفت: اين حضرت محمّد است كه با شمشير برنده‌اى كه بعد از آن زندگى نخواهد بود بوجود آمده، امت آن حضرت همان امتى است كه خداى من مرا براى خاطر آن امّت لعنت كرده و مرا شيطان رجيم نموده، امت آن بزرگوار وحدانيت و يگانگى خدا را اظهار ميكنند، چيزى را براى پروردگار خود شريك قرار نميدهند، بزودى از طرف اين پيغمبر و امت او عملى انجام ميگيرد كه چشم و قلب مرا گريان خواهد كرد، پس فرارگاه و پناه‌گاه ما كجا خواهد بود؟!.

شياطين در جواب گفتند: چشم تو روشن باد كه خداى سبحان مردم را هفت گروه خلق كرده و براى هر يك از آن گروه جزئى است كه تقسيم شده است، شش گروه كه از اين امّت محمّد صلى اللّه عليه و آله سخت‌تر و از لحاظ جمعيت و فرزند بيشتر بودند از بين رفتند و ما از آنان عهد و پيمان گرفتيم، ناچار از گروه هفتم هم عهد و پيمان خواهيم گرفت.

ابليس گفت: چگونه شما بر آنها قدرت پيدا مى‌كنيد در صورتى كه در ميان آنان خصلتهاى نيكوئى از قبيل: امر بمعروف و نهى از منكر وجود دارد؟.

شياطين گفتند: ما از راه علم نزد شخص عالم مى‌آئيم (و او را گمراه ميكنيم) شخص جاهل را از راه جهل، اهل‌