ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٧٠ - سفارشهاى آن جناب به محمد بن ابى بكر هنگامى كه او را به حكومت مصر گماشت

٧ را بر آنان غالب و پيروز نمود و مروان بن حكم طلحة بن عبد اللّه را كه با او در ميان ياران و مردان على بود كشت و زبير تابع عمرو بن ابن جرموز- كه بعد از آن بر على ٧ خروج كرد- شد و على بن أبي طالب ٧ او را با افراد ديگر آنان كشت، از همين لحاظ بود كه او را- در وقت خبر مرگ زبير آوردن و كشتن زبير را در وادى درندگان- مژده آتش داد.

آنگاه آن افرادى كه با طلحه و زبير و عايشه بودند و تعداد آنان (٧٠٠٠٠) مرد بود متصدى كشتن طلحه و زبير شدند.

عايشه سوار بر شتر خاكسترى رنگ كه آن را عسكر ميگفتند شده بود. على ٧ دستور داد تا پى شتر عايشه را بريدند، چون پى بى‌آن شتر را بريدند بر سر دو دست و يك پاى ديگر خود استقامت كرد، همين‌كه پى پاى دوم آن را بريدند روى دو دست خود ايستاد، براى سوّمين بار پى يكى از دستهاى آن را قطع كردند و آن حيوان روى يك دست خود ماند، على ٧ فرمود: بخداى كعبه قسم كه اين حيوان شيطان است، موقعى كه پى بى‌آن يك دست را هم قطع كردند آن شتر از پاى در آمد در صورتى كه هودج بر پشت آن بود.

در اين موقع بود كه على بن أبي طالب ٧ بر عايشه پيروز شد.

ياران على ٧ براى عايشه در حضور آن حضرت پيشنهادهائى كردند ولى امير المؤمنين نپذيرفت، بآنان فرمود: اين پيشنهاد شما خطاء است. على ٧ زنانى را كه دهان بند زده بودند بر اسبها سوار نمود، عايشه را با آنان بطرف مدينه روانه كرد، بدين وسيله جنگ ناكثين‌