ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٨٦ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

را بوسيدند، درهم و دينار براى او نثار كردند، گفتند: ما شنيديم و اطاعت هم ميكنيم، بيرق نزار و كمان اسماعيل و ظرف آب دادن به حجاج و كليدهاى كعبه در اختيار حضرت عبد المطلب بود، كليه پادشاهان دنيا با آن حضرت مكاتبه ميكردند، براى او هديه تقديم مينمودند، بزرگوارى آن حضرت را ميدانستند، بجز كسرى پادشاه مدائن كه با حضرت عبد المطّلب ٧ معاند و دشمن بود.

هرگاه قريش را سختى و محنتى ميرسيد دست حضرت عبد المطلب را ميگرفتند، آن بزرگوار را بطرف كوه ثبير خارج ميكردند، بوسيله عبد المطّلب بخداى سبحان تقرب ميجستند و طلب آب ميكردند، خداى رؤف بوسيله نور حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله آنان را سيراب ميكرد.

روزى كه ابرهة بن صباح پادشاه حبشه براى خراب كردن كعبه و بيت الحرام آمد از نور حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله امر عجيبى (مشاهده شد) حضرت عبد المطّلب فرمود: اى قبيله‌هاى قريش! ابرهه براى خراب كردن كعبه نخواهد رسيد زيرا كعبه را پروردگارى است كه آن را حفظ خواهد كرد.

ابرهه آمد در پيشگاه مكه پياده گرديد، (لشكر او) شتر و گوسفند قريش را با تعداد (٤٠٠) ناقه از حضرت عبد المطلب راندند (و براى خويشتن بردند) پس عبد المطلب ٧ بلند شد و با چند نفر از قوم خود سوار شد همين‌كه بر فراز كوه ثبير رسيد سفيدى نور محمّد صلى اللّه عليه و آله در يك طرف پيشانى عبد المطلب نظير ماه شب اول دائره پيدا كرد و شعاع آن نظير چراغى كه نور آن بر ديوار واقع شود بيت الحرام را روشن و منوّر كرد.