ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٤٧ - خطبه آن حضرت معروف به«وسيله»

يهود بشدت از حضرت عيسى تعقيب كردند تا اينكه آن بزرگوار از دست آنان فرار كرد و اصحاب خود را جمع كرد و شمعون را وصى خويشتن گردانيد و ياران خود را دستور داد كه از شمعون اطاعت كنند. آنگاه اسم اعظم و تابوت را بشمعون تسليم كرد، پس از آن بحواريون كه آنها را در آن شب در خانه‌اى جمع كرده بود فرمود: كدام يك از شما خود را بشكل من خواهد كرد كه امر من بر گروه يهود مشتبه شود و او را بكشند تا فرداى قيامت در بهشت رفيق من باشد؟ جوانى از آنان گفت: من يا روح اللّه، پس آن بزرگوار او را دستور داد تا در آن مجلسى كه آن حضرت جلوس ميكرد بنشيند آن جوان امتثال امر كرد و شبيه حضرت عيسى شد، آنگاه ملت يهود بر او وارد شده او را كشتند و بالاى دار زدند.

روايت شده كه بعضى از حواريون- در آن موقعى كه شمعون ٧ در زير چوبه (دار) پوست و اعضاء (آن كسى را كه بدار زده بودند) جمع ميكرد- بر شمعون عبور كرد و گفت: يا نبى اللّه اگر مردم اين عمل تو را ببينند دچار فتنه خواهند شد، فرمود: چون من ديدم كه خدا يك گروهى را (بجهت اينكه خودشان طالب طريق گمراهى شدند) گمراه كرد من هم دوست داشتم كه بگمراهى آنان افزوده باشم. از جمله پيشگوئيهاى حضرت عيسى اين بود كه به امت خود فرمود: شما بعد از من به سه فرقه تفريق خواهيد شد، دو فرقه از شما بدروغ بخدا افتراء خواهند زد و آن دو فرقه در جهنم خواهند بود و يك فرقه با شمعون است كه بر خدا راست‌گو ميباشند و آن فرقه در بهشت وارد ميشوند.