ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٣٦ - اندرزهاى آن بزرگوار در تشويق(به خير) و تهديد(از عذاب) و نصيحت

خلفاء دوازده‌گانه پيغمبر اسلام صلى اللّه عليه و آله‌

١- حضرت على بن أبي طالب ٧‌

بعد از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله على بن أبي طالب ٧‌[١] جانشين آن حضرت گرديد. از حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمود: من و على نورى بوديم كه در پيشانى حضرت آدم قرار داشتيم، آنگاه از صلبهاى پاك و پاكيزه برحمهاى پاك و مطهره انتقال يافتيم تا اينكه در صلب عبد المطّلب ٧ جايگزين شديم. آن نور بدو قسم تقسيم شد، يك قسم آن در وجود عبد اللّه و قسم ديگر آن در وجود أبي طالب عليهما السّلام جاى گرفت، من از عبد اللّه و على از أبي طالب خارج شديم، اين است معنى قول خداى تعالى كه ميفرمايد:

الَّذِي خَلَقَ مِنَ الْماءِ بَشَراً فَجَعَلَهُ نَسَباً وَ صِهْراً وَ كانَ رَبُّكَ قَدِيراً[٢].

[١] محدث قمى در كتاب كنا و القاب ميفرمايد: كنيه پدر امير المؤمنين ٧ ابو طالب بوده، نام حضرت ابو طالب: عمران و بقولى عبد مناف بوده. بعضى گفته‌اند: ابو طالب نام آن بزرگوار بوده ولى قول اول صحيحتر است- مترجم.

[٢] سوره فرقان، آيه( ٥٦) يعنى آن كسى كه انسانى را از آب خلق كرد آنگاه او را نژاد و پيوندى گردانيد و خدا توانا است- مترجم.