ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٨٧ - على(ع) دنيا را براى پرهيزگاران توصيف مىكند

آن كسى كه از من بهتر بود وفا نكرديد پس چگونه با من وفا خواهيد كرد و من چگونه بشما اطمينان پيدا كنم؟! اگر شما راست ميگوئيد وعده من و شما در مدائن در ميان لشكرگاه باشد.

وقتى كه امام حسن ٧ سوار شد بيشتر آن مردم خلف وعده كردند و آن حضرت را تنها نهادند لذا آن بزرگوار بلند شد و خطبه خواند، پس از حمد و ثناى خدا و يادآور كردن آن مردم را از نعمتهاى خدا فرمود: أيها الناس! شما مرا فريب داديد همچنانكه آن كسى را كه پيش از من بود فريب داديد، خدا از طرف پيغمبر خود و اهل بيت او بشما جزاى خير ندهد.

بعد از من با كدام امام با اين كافر ستمكار قتال ميكنيد (يعنى معاويه) كه خود و پدرانش در قرآن مجيد بشجره ملعونه تعبير شده‌اند و هرگز بخدا و رسول ايمان نياورده‌اند، اظهار اسلام نكرده‌اند مگر از خوف شمشيرهاى حق، اگر از آنان باقى نماند مگر يك پيره‌زن بى‌دندان در حق دين خدا ظلم و ستم خواهد كرد.

آنگاه امام حسن ٧ پياده شد، مردى از قبيله كنده را با (٤٠٠٠) نفر بجنگ معاويه فرستاد، دستور داد كه شهر انبار را لشكرگاه قرار دهد و هيچ‌گونه عملى انجام ندهد تا از طرف امام حسن ٧ به او دستورى داده شود. همين‌كه آن شخص كندى وارد شهر انبار شد معاويه قاصد خود را نزد او فرستاد، به او وعده داده او را آرزومند كرد كه اموال مرغوب به او عطا نمايد، او را والى هر- جا كه از شام و جزيره را انتخاب كند بنمايد، مبلغ (٥٠٠٠٠) درهم از براى او فرستاد كه خرج سفرش باشد، آن مرد كندى كه دشمن‌