ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٣٠ - نامه امير المؤمنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

از اسم اعظم خدا بود. در زمان آصف بن برخيا بود كه گشتاسب سلطنت ميكرد و سلطنت او مدت (١٢٦) سال طول كشيد و در مدت (٣٤) سال از زمان سلطنت او امر هرابذه‌[١] ظاهر شد و شهرى در فارس بنا كردند كه آن را نشا نام نهادند.

و ملّت يهود بر نسل داود مسلط شدند و تعداد (١٢٠) پيغمبر از آنها را كشتند و مردمان زيادى از شيعيان انبياء را كشتند، در اين موقع بود كه خدا آنها را لعنت كرد به آن لعنتى كه ابليس را لعنت كرد و آنان را در صحرا و دريا بشكل ميمونها و خوكها و شكلهاى مختلفه ديگر مسخ‌[٢] كرد كه از جمله آنها جرى و مار ماهى و زمار (كه آن هم يك نوع ماهى ميباشد) بود، از هر صنفى از آنان بقدر گناهشان و كفرشان مسخ شدند و امر خداى توانا (درباره آنان) عملى شد.

وقتى كه موقع وفات آصف بن برخيا در رسيد خدا به او وحى كرد كه نور و حكمت خدا و آنچه را كه از امانتها در دست داشت برسم امانت به پسر خود صفورا بسپارد، پس آن حضرت فرزند خود صفورا را خواست و تابوت و امر وصيت را به او واگذار كرد و از دنيا رفت.

٤٨- صفورا بن آصف بن برخيا

پس از آصف بن برخيا پسرش صفورا را براى دين خدا قيام كرد و مؤمنين بنى اسرائيل از او متابعت كردند، موقعى كه وفات آن‌

[١] هرابذه: آتش‌پرستان هند يا مستخدمين آتش مجوس- قاموس.

[٢] مسخ: از شكل انسان بشكل حيوان در آمدن- قاموس.