ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤٥٠ - سخنان كوتاه آن حضرت در اين زمينهها (پند، حكمت، امر بمعروف، نهى از منكر و »

امام على النقى ٧ فرمود: در اين عالم كسى هست كه يك ذرّه ناخن او پيش خدا از ناقه قوم ثمود عزيزتر است، آن ناقه‌اى كه آن را پى كردند و بچه آن بخدا شكايت كرد، پس خدا بآن گروه فرمود:

مدت سه روز در خانه خود برخوردار باشيد كه اين (وعده عذاب) وعده‌اى هست بدون دروغ، (بعد از آن گفته امام) سه روز بيشتر طول نكشيد كه متوكل كشته شد. روايت شده كه متوكل آن حضرت را دستور داد كه در حال پيادگى بسرعت حركت كند، امام فرمود:

همچنانكه متوكل رحم مرا قطع كرد خدا اجل او را برساند و رشته عمر او را قطع كند.

٢٦- از على بن جعفر روايت شده كه گفت: من مشورت خود را به متوكل عرضه كردم، عبيد اللّه بن يحى نزد من آمد و گفت: خود را بزحمت نينداز، زيرا عمر بن ابو الفرج بمن خبر داده كه تو رافضى (يعنى شيعه) هستى تو وكيل على بن محمّد عليهما السّلام هستى، بعد از آن عبيد اللّه نزد من فرستاد، براى من گفت: متوكل قسم خورده كه مرا از حبس خارج نكند تا سه روز از مردنم بگذرد.

على بن جعفر گويد: من براى امام على النقى ٧ نوشتم:

سينه من تنگ شده، ميترسم كه (بجهت اين آزارها) از مذهب شيعه خارج شوم، جواب آمد كه چون اين امر براى تو پيش آمد كرده من هم متوجه خدا ميشوم (و نجات ترا از خدا ميخواهم) على بن جعفر ميگويد: چند روزى از ايّام هفته نگذشت كه من آزاد شدم.

٢٧- مسعودى (مؤلف اين كتاب) از بعضى از اشخاص كه مورد