ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٥٥ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

٦٢- حضرت دانيال ٧‌

بعد از منذر بن شمعون دانيال ٧ براى امر خدا اقدام نمود و بخت النصر از دنيا رفت و پسرش فهر كه كافرى خبيث بود مدت (١٦) سال و چند روزى سلطنت كرد. فهر لعين دستور داد تا حفره و گودالى در زمين كندند و دانيال را با ياران آن حضرت در آن حفره (كه پر از آتش بود) انداختند، و آتش نزديك آنان نيامد و چيزى از بدن آنان را نسوزانيد.

همين‌كه آن ملعون ديد آتش صدمه‌اى بآنها نرسانيد دانيال و يارانش را در چاهى كه حيوانات درنده در آن وجود داشت انداخت، موقعى كه آن حيوانات درنده دانيال را با اصحابش ديدند پناهنده بآنان شدند و در مقابل آنها بنا كردند چاپلوسى كردن و دم خود را جنبانيدن، وقتى فهر لعين اين منظره را تماشا كرد آن بزرگواران را به انواع عذاب معذب كرد و خداى رؤف آنان را از شر آن بى‌دين خلاص كرد و آنها را داخل بهشت كرد و در قرآن مجيد براى آنها مثلى زده و فرموده:

قُتِلَ أَصْحابُ الْأُخْدُودِ النَّارِ ذاتِ الْوَقُودِ إِذْ هُمْ عَلَيْها قُعُودٌ وَ ما نَقَمُوا مِنْهُمْ إِلَّا أَنْ يُؤْمِنُوا بِاللَّهِ الْعَزِيزِ الْحَمِيدِ[١]

[١] سوره بروج آيه( ٣) يعنى كشته شد ياران شكاف زمين( كه آن را براى سوزانيدن مسلمين پر از آتش كرده بودند) آن آتش صاحب مايه، در آن موقعى كه مسلمانان در آن آتش نشسته بودند، و انتقامى از آنان نگرفتند مگر اينكه آن مسلمين بخداى عزيز و ستوده ايمان آوردند- مترجم