ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٩٤ - خطبه آن حضرت در باره ايمان و ارواح و اختلاف آنها

كرد، گواهى مى‌نمايم كه حسن بن على عليهما السّلام پس از پدر خود جانشين پدر خود خواهد بود، شهادت ميدهم: مردى از فرزندان حسين عليهم السّلام كه نام او برده نميشود ولى كنيه او گفته ميشود[١] تا آن موقعى كه خدا امر خود را ظاهر كند، او زمين را پر از عدل و داد ميكند همچنانكه پر از جور و ستم شده باشد پس از آن گفت: و السلام عليك يا أمير المؤمنين و رحمت اللّه و بركاته و از خدمت على مرخص شد و رفت.

امير المؤمنين ٧ بامام حسن فرمود: بدنبال آن مرد برو و ببين كه قصد كجا را دارد، امام حسن بدنبال آن مرد خارج شد، همين‌كه آن مرد پاى خود را از مسجد بيرون نهاد معلوم نشد كه كجا رفت، امام مجتبى نزد امير المؤمنين مراجعت كرد و جريان را براى آن حضرت گفت، على ٧ به امام حسن فرمود: آيا آن مرد را شناختى؟ عرض كرد: خدا و پيغمبر و امير المؤمنين بهتر ميدانند، فرمود: او خضر ٧ بود.

٤- روايت شده كه مردم در زمان امير المؤمنين على ٧ گفتند: از امام حسن سخنرانى و دانشى بظهور نرسيده است؟ اين مقاله بگوش على ٧ رسيد، آن بزرگوار به امام حسن فرمود:

اى پسرك عزيز من! مردم درباره تو چيزهائى ميگويند كه بر خلاف واقع است، پس تو هم برو بالاى منبر، سخنرانى كن و بياناتى ايراد

[١] در بين عرب: اسم و لقب و كنيه رسم است، نظير دوازده امام٧ كه هر كدام داراى اسم و لقب و كنيه هستند، مثلا نام امام اول: على، لقب امير المؤمنين، كنيه ابو الحسن است. يا مثلا پدر امير المؤمنين٧ كه نامش عبد مناف، بقولى عمران و كنيه او ابو طالب بوده است، و ...- مترجم.