ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢١٦ - فرمان امير المؤمنين على(ع) به مالك اشتر هنگامى كه او را به حكومت مصر و توابع آن گماشت

شد، پرده‌ها از جلو رسول خدا بر طرف گرديد، آن حضرت مشغول راه رفتن شد. پس از آن ندائى بگوش مباركش رسيد: يا محمّد تو در مكانى راه ميروى كه بشرى قبل از تو راه نرفته است.

خداى سبحان با رسول خود تكلم كرد و فرمود: پيغمبر ايمان آورد بآنچه كه از طرف پروردگارش بر او نازل گرديده، رسول خدا صلى اللّه عليه و آله گفت: آرى اى پروردگار من (بلكه) كليه مؤمنين هم بخدا، ملائكه، كتابها و پيمبران خدا ايمان آوردند (و گفتند:) ما بين احدى از پيغمبران خدا فرقى نميگذاريم، مؤمنين گفتند: پروردگارا ما شنيديم و اطاعت هم كرديم و بازگشت (ما) بسوى تو ميباشد.

خداى رؤف فرمود: خدا هيچ نفسى را تكليف نميكند مگر بقدر وسع آن، بر له نفس است آنچه را كه كسب كند و بر عليه نفس است آنچه را كه كسب نمايد. رسول خدا صلى اللّه عليه و آله گفت: پروردگارا اگر از ما فراموشى و خطائى سر زد ما را مؤاخذه مفرماى، تا آخر سوره بقره.

آنگاه خداى عزيز فرمود: من قبول كردم و انجام هم ميدهم بعد از آن خداى تعالى برسول خود فرمود: بعد از تو چه كسى (- سرپرست) امت تو خواهد بود، پيغمبر اكرم گفت: خدا باين امر داناتر است، خداى حكيم فرمود: على بن ابى طالب ٧ امير المؤمنين خواهد بود، پس امامت آن حضرت بطور شفاهى ميباشد.

از پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمود: همين‌كه مرا بسوى خداى رؤف بالا بردند امّت مرا از اول تا به آخر به من عرضه كرد و شناسائى من نسبت به امتم بيشتر است از يكى از شما به برادر خود.

كليه نامهاى (اشياء) را بمن تعليم داد، در شب معراج بود كه نماز بر