ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٦١ - توصيههاى آن جناب به كميل در جملههائى كوتاه

چهارم: حضرت موسى ٧، زيرا كه گفت: فَفَرَرْتُ مِنْكُمْ لَمَّا خِفْتُكُمْ‌[١].

پنجم: هارون ٧، زيرا كه گفت: إِنَّ الْقَوْمَ اسْتَضْعَفُونِي وَ كادُوا يَقْتُلُونَنِي‌[٢].

آنگاه على ٧ قرآن را جمع‌آورى كرده بسوى آن مردم حركت كرد و قرآن را هم در ميان پارچه‌اى با خود برد، بآن مردم فرمود: اين كتاب خدا است كه من آن را طبق دستور پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله همانطور كه نازل شده جمع كردم. بعضى از آن مردم بعلى گفتند:

قرآن را واگذار كن و خود برگرد، امير المؤمنين على ٧ بآنان فرمود: رسول اللّه فرموده:

انى مخلف فيكم الثقلين كتاب الله و عترتى، لن يفترقا حتى يردا على الحوض‌[٣].

پس اگر شما قرآن را قبول كرديد بايد مرا هم با قرآن قبول كنيد تا من بوسيله احكام خدا كه در قرآنست در بين شما قضاوت نمايم آن مردم در جواب على ٧ گفتند: ما را بقرآن و تو احتياجى نيست تو قرآن را نيز با خود ببر، تو از قرآن جدا مشو و قرآن هم از تو

[١] سوره شعراء، آيه- ٢٠- يعنى چون از شما ترسيدم فرار كردم.

[٢] سوره أعراف، آيه- ١٤٩- يعنى حقا كه اين گروه مرا ضعيف شمردند و نزديك بود كه مرا بكشند.

[٣] يعنى من دو چيز سنگين قيمت را كه قرآن خدا و فرزندان من باشند در ميان شما ميگذارم، آن دو چيز هرگز از يكديگر جدا نميشوند تا نزد حوض بر من وارد شوند- مترجم.