ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤٣٩ - نامه پندآميزى به محمد بن مسلم زهرى

كند! ما آن زن را بحضور آن حضرت برديم، امام على النقى ٧ چشم آن كودك را بطورى باز كرد كه من هم ديدم، وقتى كه دقيقا بچشم آن كودك نگاه كردم شكى براى من نماند در اين كه كور شده بود.

امام ٧ دست خود را لحظه‌اى روى چشم آن كودك نهاد، لبهاى مبارك خود را حركت داد، همين‌كه دست خود را برداشت ديدم كه چشم آن بچه باز و صحيح شده و كوچكترين عيبى ندارد.

١٥- از فتح بن يزيد جرجانى روايت شده كه گفت: در آن مسافرتى كه امام على النقى ٧ در مدينه آمد من هم از عقب آن حضرت مى‌آمدم، در بين راه ميشنيدم كه آن بزرگوار ميفرمود: كسى كه از خدا بترسد (مردم) از او مى‌ترسند و كسى كه از خدا اطاعت كند (مردم) از او اطاعت ميكنند، من آهسته آهسته رفتم تا به امام رسيدم سلام كردم، جواب سلام مرا رد كرد.

اول سخنى كه بمن فرمود اين بود: اى فتح! كسى كه خدا را اطاعت كند باكى از غضب مخلوقين نخواهد داشت، كسى كه خدا را بغضب آورد بايد يقين كند كه غضب مخلوقين نصيب او خواهد شد.

اى فتح! خدا را نميتوان وصف كرد مگر آن طور كه خودش نفس خود را وصف كرده، كجا وصف كرده ميشود آن كسى كه حواس انسان از درك او عاجزند، قوه واهمه‌ها عاجزند كه به او برسند، قوه چشمها از احاطه به او عاجزند، خدا از آن بزرگتر است كه وصف كنندگان او را وصف ميكنند، مقام او عاليتر از آن كس است كه صفت او را شرح ميدهند، در عين حال نزديكى دور و در عين حال دورى نزديك‌