ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤٩٥ - سفارشهاى آن حضرت به«ابو جعفر محمد بن نعمان احول»

عقلهاى شما بدرك اين موضوع رسا نيست، اگر زنده بمانيد او را درك خواهيد كرد.

١٩- فرات بن احنف روايت كرده: در آن وقتى كه نزد على بن أبي طالب ذكرى از قائم ٧ شد فرمود: امام زمان غيبتى ميكند كه شخص جاهل ميگويد: مرا به آل محمّد صلى اللّه عليه و آله احتياجى نيست.

٢٠- از امّ هانى روايت شده كه گفت: از ابو جعفر ٧ راجع به تفسير اين آيه كه ميفرمايد:

فَلا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوارِ الْكُنَّسِ‌[١].

سؤال كردم؟ فرمود: امامى است كه در سنه (٢٦٠) غائب ميشود و بعدا نظير ستاره درخشنده‌اى طلوع خواهد كرد اگر تو زمان او را درك كردى چشم تو روشن باد.

٢١- مسعدة بن صدقه روايت كرده كه امام جعفر صادق ٧ خطبه‌اى خواند و فرمود: بار خدايا زمين تو ناچار است از اينكه حجتى بر خلق تو داشته باشد تا مردم را بطرف دين تو هدايت نمايد و علم تو را به آنان تعليم كند تا حجت و دليل تو باطل نشود و تابعين اولياء تو بعد از آنكه آنان را هدايت كرده‌اى گمراه نشوند، اطاعت آن حضرت را نخواهند كرد مگر اينكه غائب و منتظر باشد، اگر خود آن بزرگوار در زمان آرامش از نظر مردم غائب شود علم آن حضرت غايب نخواهد شد و در دل مؤمنين ثابت خواهد بود و مردم بآن عمل خواهند كرد.

٢٢- از اصبغ بن نباته روايت شده كه گفت: من خدمت‌

[١] سوره تكوير، آيه( ١٥) يعنى اينطور نيست كه( منكران مى‌پندارند) قسم به ستارگان رجوع كننده‌اى كه پنهان‌شونده‌اند- مترجم.