ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٤١٥ - حقوق خويشاوندان

تَسْرِيحٌ بِإِحْسانٍ‌[١] عرض كرد: عموى تو عبد اللّه بن موسى براى ما فتوا داد كه به اين جمله طلاق آن زن داده ميشود! امام جواد ٧ فرمود: اى عمو! از خدا بترس، با بودن امامى كه از تو عالمتر است فتوا مده.

صاحب مسئله دومى از جا بلند شد و گفت: يا بن رسول اللّه چه ميفرمائى در اين مسأله كه مردى با حيوانى جماع كند؟ فرمود: آن مرد بايد كمتر از (١٠٠) تازيانه بخورد، پشت آن حيوان را بايد داغ كنند و آن را از آن شهر خارج نمايند كه براى آن مرد ننگ نباشد.

آن مرد گفت: عموى تو عبد اللّه بن موسى جواب ما را چنين و چنان گفت.

امام جواد فرمود: لا اله الا اللّه! اى عمو! اين براى تو كار بزرگى است كه فرداى قيامت در مقابل خدا قرار بگيرى و خدا بتو بگويد:

چرا آن چيزى را كه نميدانستى براى بندگان من فتوا دادى در صورتى كه در مسند امامت كسى كه از تو عالمتر بود وجود داشت؟!.

عبد اللّه بن موسى در جواب گفت: من جواب اين مسأله را بهمين نحو از برادرم امام رضا ٧ شنيدم، امام جواد فرمود: از امام رضا اين مسأله را پرسيدند: با مردى كه قبر زنى را بشكافد، با آن زن مرده زنا كند، كفن او را سرقت نمايد چه بايد كرد؟ امام رضا فرمود: دست آن مرد را براى سرقتى كه كرده بايد قطع كنند، او را براى اينكه كفن مرده را سرقت كرده بايد تبعيد نمايند.

ابو خداش ميگويد: من در مجلس حضرت موسى بن جعفر

[١] سوره بقره، آيه( ٢٢٩) يعنى طلاق( رجعى) دو مرتبه است، بعد از آن بايد( زن را) بنحو خوبى نگاه داشت يا بطرز نيكوئى رها كرد- مترجم.