ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٢

او را ملعون و مغضوب كرد و ملائكه را به اخراج او مأمور فرمود، و او را گفت: لعنت من تا قيامت بر تو باد؛ ابليس گفت: خدايا پس مرا تا روز معلوم مهلت بده، خطاب رسيد: تو تا روز معلوم مهلت خواهى داشت.

از صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله سؤال شد: سبب اينكه خدا ابليس را مهلت داد چه بود؟ فرمود: موقعى كه ابليس بزمين هبوط كرد بناى حكومت و تغيير و تبديل (احكام را؟) نهاد و خدا بر او غضب كرد، آنگاه ابليس يك سجده‌اى كرد كه مدت آن چهار هزار سال طولانى شد و خدا بجهت آن سجده او را تا موقع قيام صاحب الأمر ٧ مهلت داد و آن روز همان روزى است كه (نزد خدا) معلوم است.

امام صادق ٧ فرمود: ابليس لعين گفت: خدايا بعزّت تو قسم كه غير از بندگان مخلص تو كليّه بندگانت را اغواء (گمراه) ميكنم.

روايت شده كه ابليس اين تسلّط را ندارد كه مؤمنين را از ولايت امير المؤمنين على ٧ خارج و در ولايت جبت و طاغوت‌[١] داخل كند ولى در امور ديگر آنها تسلّط دارد.

روايت شده كه مردى از صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله از تفسير آيه‌ وَ تِلْكَ الْأَيَّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النَّاسِ‌[٢] سؤال كرد آن حضرت در جواب فرمود: از زمانى كه خدا حضرت آدم ٧ را خلق كرده‌

[١] جبت و طاغوت: بت، سحر، ساحرى، معبودى غير از خدا و هر سركشى- المنجد.

[٢] سوره مباركه آل عمران آيه( ١٣٤) يعنى: ما روزهاى نصرت و غلبه را بين مردم متداول مينمائيم- مترجم.