ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٦٦ - توصيههاى آن جناب به كميل در جملههائى كوتاه

از اعمال ناپسند عثمان بن عفّان آنست كه مورّخين روايت كرده‌اند از قبيل: جا دادن حكم بن عاص و پسر او مروان كه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله آنان را رانده و تبعيد كرده بود. ديگر اينكه عثمان بن عفّان مروان را وزير خود كرد، امور و بازرسى كارمندان خود و احكام مسلمانان را بعهده مروان نهاد، ديگر اينكه عثمان بن عفّان أبو ذر را كه جندب بن جناده باشد- بعد از آنكه دوا بحلق او ريخت و پهلوى او را مضروب كرد- بر پشت عرقگير شتر سوار و بطرف ربذه تبعيد نمود تا اينكه ابو ذرّ در ربذه از دنيا رفت. در صورتى كه مورّخين آنچه را كه رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله در وصف ابو ذرّ از قبيل: راستگوئى ابو ذرّ و شهادت پيغمبر به اهل بهشت بودن ابو ذرّ را روايت كرده‌اند.

بعد از آن مهاجرين و انصار براى محاصره عثمان بن عفّان و هجوم بر او اجتماع كردند تا اينكه عاقبت او را كشتند. اين جريان در موقعى اتفاق افتاد كه مدّت بيست و چهار سال از امامت على بن أبي طالب ٧ گذشته بود.

[بيعت مردم با امير المؤمنين ٧‌]

آنگاه مردم بطرف امير المؤمنين على ٧ آمدند تا با آن حضرت بيعت نمايند ولى على ٧ قبول نميكرد، مردم هم دست بر نداشتند تا اينكه على ٧ را خواه ناخواه راضى كرده و نظير شترى كه بدور آب جمع شود در اطراف آن بزرگوار جمع شدند تا على با آنان طبق كتاب خدا و سنّت پيغمبر صلى اللّه عليه و آله با رضا و رغبت آنان بيعت كرد.

همين‌كه مردم با حضرت امير المؤمنين ٧ بيعت كردند آن‌