ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٢٩ - نامه امير المؤمنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

آل داود را سلطنت عظيمى عطا شده، باد اين مقاله را بگوش حضرت سليمان رسانيد و حضرت سليمان بسوى آن مرد زارع رفت، وقتى آن زارع حضرت سليمان را ديد بجزع و فزع افتاد، حضرت سليمان به او فرمود: چه گفتى؟ آن مرد كشاورز مقاله خود انكار كرد ولى حضرت سليمان از او جدا نشد تا اينكه گفت: من گفتم: حمد براى خدا بهتر و بيشتر است از آنكه بداود و آل داود عطا شده است.

حضرت سليمان داراى (٣٠٠) زن حرّه و آزاد و (٧٠٠) زن كنيز و زرخريد بود و پادشاه مشرق و مغرب زمين بوده و مدت (٧١٦) سال و شش ماه سلطنت كرد و دائما امر خدا را تدبير مى‌كرد. موقعى كه وفات حضرت سليمان نزديك شد خدا بآن حضرت وحى كرد كه امر وصيت و امانتها و نور و حكمت را به آصف بن برخيا واگذار نمايد، پس سليمان ٧ آصف بن برخيا را وصى خود قرار داد و امانتهاى خدا را به او تسليم كرده از دنيا رحلت كرد حضرت سليمان (در موقع وفات) در ميان قبه شيشه‌اى بود و يكى از جريان آن حضرت همان قضيه عصاى آن بزرگوار است كه خدا در قرآن كريم بما خبر داده است تا آنجا كه ميفرمايد: اگر اجنه و ديوها علم غيب ميداشتند آن همه در عذاب دچار نميشدند.

٤٧- آصف بن برخيا ٧‌

بعد از حضرت سليمان آصف بن برخيا براى دين خدا قيام نمود و خداى سبحان يك حرف از اسم اعظم خود را به آصف بن برخيا عطا فرموده بود و معجزات آصف بن برخيا بوسيله دانستن همان يك حرف‌