ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢١١ - فرمان امير المؤمنين على(ع) به مالك اشتر هنگامى كه او را به حكومت مصر و توابع آن گماشت

آن خداى حكيم اين آيه را بر آن حضرت نازل كرد:

وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ‌[١] رسول خدا صلى اللّه عليه و آله بزرگان و رؤساى بنى هاشم را كه در آن زمان چهل مرد بودند جمع كرد، على ٧ را دستور داد تا يك ران گوسفند را براى آنان پخت و يكمن گندم را براى آنان نان كرد، ده نفر از آنان بر پيغمبر خدا وارد شدند و پس از خوردن غذا برگشتند آنگاه ده نفر ده نفر بر آن حضرت وارد ميشدند جمعا غذا ميخوردند، آب مى‌آشاميدند، سير ميگرديدند، در ميان آنان افرادى بودند كه (در يك وعده) يك گوسفند را با يك مشگ آب ميخورد.

روايت شده كه رسول عزيز صلى اللّه عليه و آله دستور داد تا گوسفندى را براى آنان سر بريدند و آنان از گوشت آن گوسفند خوردند بعد از آن آن حضرت امر كرد كه پوست و استخوان آن گوسفند را جمع كردند و آن بزرگوار آن حيوان را زنده نمود، خويشاوندان خود را (از عذاب خدا) ترسانيده آنان را بسوى نبوّت و پيغمبرى خود دعوت كرد، بآنان فرمود: پروردگار من مرا براى انس، جن، سياه و قرمز مبعوث فرموده است.

روايت شده كه رسول گرامى صلى اللّه عليه و آله بقوم خود فرمود: خداى تعالى مرا امر كرده كه خويشان نزديك خود را (از عذاب او) بترسانم، من از طرف خدا براى شما مالك حظّ و بهره‌اى نيستم جز اينكه بگوئيد:

لا اله الا لله وحده لا شريك له و ان محمدا عبد و رسوله.

[١] سوره شعراء، آيه( ٢١٤) يعنى قوم و خويشان نزديك خود را بترسان- مترجم.