ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٧٨ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

او را مُضَر گفتند اين بود كه او قلبهاى مردم را بخود جلب كرده بود و كسى او را نميديد مگر اينكه او را دوست ميداشت مضر ٧ در صيد و شكار صاحب (يد طولائى) بود، هر يك از پدران حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله عهد نامه‌اى ميگرفت كه تزويج نكند مگر با پاكيزه‌ترين زنان زمانه خود، و عهدنامه‌ها در بيت الحرام (كعبه) آويزان شده بودند، عهدنامه‌ها هميشه از زمان حضرت اسماعيل بكعبه آويزان بودند تا زمانه (اصحاب) فيل. اول كسى كه آن عهدنامه‌ها را تغيير و تبديل داد و بآنها اضافه و از آنها ناقص كرد عمر بن لحى بود كه بتها را از كعبه خارج نمود.

[٣٤-]

حال مضر ٧ دائما همينطور بود تا اينكه با زنى ازدواج كرد كه او را خزيمه و ام حكيم ميگفتند و مضر الياس را كه سى و چهارمين وصى بود از آن زن بوجود آورد. جهت اينكه او را الياس گفتند اين بود كه او در حال يأس و انقطاع آمد، الياس ٧ سيد و بزرگوار قوم خود بشمار ميرفت و صداى نور حضرت محمّد بن عبد اللّه صلى اللّه عليه و آله از صلب مبارك الياس شنيده ميشد، دائما همينطور بود تا اينكه با زنى كه او را فرعه مى‌گفتند ازدواج كرد.

[٣٥- مدركه‌]

آنگاه فرعه مدركه را كه سى و پنجمين وصى بود براى الياس متولد كرد.

[٣٦- خزيمه‌]

بعد از آن خزيمه كه سى و ششمين وصى بود براى مدركه بوجود آمد، علت اينكه او را خزيمه گفتند اين بود كه (داراى) نور پدر خود بود، هميشه همينطور بود تا اينكه دختر طابخه را تزويج نمود

[٣٧- كنانه‌]

و كنانه را كه سى و هفتمين وصى بود از او بوجود آورد كنانه با زنى ازدواج كرد كه او را الحافه ميناميدند

[٣٨- نضر]

و نضر را كه‌