ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١١١ - نامه امير المؤمنين(ع) به فرزندش امام حسن(ع)

أنبياء را برسم امانت بفرزند خود طالوت بسپارد، پس آن بزرگوار پسر خود طالوت را احضار نموده او را وصى خود گردانيد و جميع امانتهاى الهى را به او تسليم نمود.

٤٤- طالوت بن عوق عليهما السّلام‌

بعد از عوق فرزند بزرگوارش طالوت براى دين خدا قيام كرد و در أيام نبوت خود امر خدا را ظاهر و آشكار كرد. طالوت ٧ از فرزندان بنيامين بن يعقوب ٧ بود ولى بنى اسرائيل با او مخالفت مى‌كردند، مضمون مخالفت بنى اسرائيل همان است كه خدا (در قرآن) مى‌فرمايد:

أَ لَمْ تَرَ إِلَى الْمَلَإِ مِنْ بَنِي إِسْرائِيلَ مِنْ بَعْدِ مُوسى‌ إِذْ قالُوا لِنَبِيٍّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنا مَلِكاً نُقاتِلْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ‌[١]

وظيفه پادشاه در آن زمان اين بود كه لشكرها را (بسوى دشمن) روانه كند و وظيفه پيغمبر اين بود كه امر پادشاه را إقامه و راه خير را از طرف خدا بپادشاه بفهماند. موقعى كه اين پيشنهاد را به پيغمبر خود دادند در جواب آنان فرمود: شما عهد و پيمان و رغبت در جهاد را نداريد، گفتند: چرا، زيرا كه ما از خانه‌هاى خود خارج و از فرزندان خود (جدا گرديديم) و ناچاريم كه با دشمن خود قتال كنيم و از پروردگار خود اطاعت نمائيم.

[١] سوره بقره؛ آيه( ٢٤٧) يعنى: آيا قصه گروهى از بنى اسرائيل را كه بعد از موسى بودند نميدانى، موقعى كه به پيغمبر خود گفتند: پادشاهى براى ما برانگيز تا در راه خدا جهاد كنيم- مترجم.