ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٤٥ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

خدا راز خود را نزد امام به امانت نهاده و او را براى كار بزرگ خواسته امام در موقع سرگردانى اهل جهل براى خدا بعدل و نور درخشنده و حق واضح و آشكارى كه پدران او بطريقه آن رفتند قيام مينمايد.

اى گروه مسلمين مثل كسى نظر كنيد كه طالب راه هدايت باشد درباره اين امور نظير كسى كه نخواهد دشمنى كند انديشه نمائيد، بعد از شناختن (حق) در گمراهى اصرار نكنيد، تابع مظنه و گمان و هواى نفس نشويد زيرا كه از طرف خدا براى شما راهنما آمده.

٦- روايت شده كه امام جعفر صادق ٧ براى عوام و خواص مردم جلوس ميكرد، مردم از اطراف عالم مى‌آمدند و راجع بحلال و حرام و تفسير و تأويل قرآن پرسش مينمودند، احدى از حضور آن حضرت خارج نميشد مگر اينكه از جوابى كه گرفته بود راضى بود.

٧- عبد الاعلى بن اعين روايت كرده كه بحضرت صادق ٧ گفتم: كسى كه مدعى امر امامت است بايد چه دليلى داشته باشد؟

فرمود: ١- بايد از اشخاصى كه قبل او بوده‌اند سزاوارتر باشد ٢- شمشير پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله نزد او باشد ٣- صاحب وصيت ظاهرى باشد كه هر وقت تو وارد شهر شوى و از عموم مردم و بچه‌ها سؤال كنى: فلان كس چه شخصى را وصى قرار داده بگويند: فلان كس را.

٨- از عبد الاعلى روايت شده كه گفت: بحضرت صادق ٧ عرض كردم: شنيدم كه محمّد بن عبد اللّه بن الحسن مخفيانه ادعاى امامت ميكند؟ فرمود: كسى كه در خفا ادعاى امامت ميكند بايد علنا هم دليلى داشته باشد، گفتم: چه دليلى؟ فرمود: حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام بداند.