ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٦٥ - خطبه اين خطبه را پس از قرارداد صلح، موقعى كه معاويه گفت فضائل ما را بيان كن، ايراد فرمود

آن گروهى كه شماره آنان معلوم نبود در آنجا بودند، صورتهاشان سياه، چشمانشان كبود، هر يك از آنان به يك طرف آن سنگ بسته و مقيّد بودند، بهر كدام از آنان ملكى موكل بود، وقتى كه صدا ميزدند يا محمّد شعله آتش بصورت آنان ميزد و ميگفت: دروغ ميگوئيد نه محمّد از شما است و نه شما از محمّد هستيد.

من به امام صادق گفتم: فداى تو شوم اينها كيانند؟ فرمود: آن جبت و آن طاغوت و آن رجس‌[١] و آن لعين بن لعين است. همچنان آن بزرگوار آنان را از اول تا آخر با نامشان شماره كرد تا اينكه نوبت به اصحاب سقيفه و اصحاب عقبه و بنى ارزق و بنى اوزاغ كه از آل ابو سفيان و مروان بودند رسيد، خدا هر صبح و شب عذاب آنان را تجديد نمايد، پس حضرت صادق ٧ به آن سنگ فرمود: بحال خود برگرد تا آن وقتى كه نزد خدا معلوم است.

نشو و نماى موسى بن جعفر عليهما السّلام نيز مثل نشو و نماى پدران بزرگوارش بود. وقتى كه وفات امام صادق ٧ نزديك شد فرزند خود موسى بن جعفر را خواست، او را وصى خود نمود، ميراث‌هاى پيمبران را بآن حضرت تسليم كرد.

بحضرت صادق رسيده بود كه منصور گفته: اگر براى امام جعفر صادق پيش‌آمدى كند (يعنى از دنيا برود) و من زنده باشم هر كسى‌

[١] مفردات راغب گويد: جبت و طاغوت بر هر سركشى و هر معبودى غير از خدا گفته ميشود. رجس يعنى پليدى. در تفسير صافى گويد: منظور از جبت و طاغوت فلان و فلان و آنهائى هستند كه بغض آل محمد صلى اللّه عليه و آله را داشتند- مترجم.