ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٩٥ - سفارش آن جناب به«زياد بن نضر» هنگامى كه او را به فرماندهى جبهه مقدم لشكر به جانب صفين براى نبرد با معاويه اعزام نمود

نما تا مردم بشنوند!.

آنگاه امام حسن ٧ بالاى منبر رفت، حمد و ثناى خدا را بجاى آورد، مردم را يادآور نعمتهاى خدا كرد و فرمود: أيّها الناس حقّا كه امير المؤمنين على ٧ باب حطّه بنى اسرائيل است‌[١] هر كس داخل آن شود در امان خواهد بود، على ٧ نظير كشتى نوح است، كسى كه خود را بآن برساند نجات خواهد يافت و كسى كه تخلّف نمايد غرق و هلاك خواهد شد، خدا كسى را (از على) دور نكند مگر آن كسى كه در راه تاريك و گمراهى ميرود، آنگاه از منبر فرود آمد.

بعد از آن على ٧ بلند شد، ميان دو چشم امام حسن را بوسيد و اين آيه را تلاوت كرد:

«ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ وَ اللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ»[٢].

امام حسن ٧ از لحاظ خلقت و اخلاق شبيه‌ترين مردم بود برسول خدا صلى اللّه عليه و آله.

[١] حطه بنى اسرائيل، همانست كه خدا به بنى اسرائيل فرمود:

« قُولُوا حِطَّةٌ نَغْفِرْ لَكُمْ» يعنى اى بنى اسرائيل بگوئيد:( خدايا) گناه ما را بريز: تا ما شما را بيامرزيم- مترجم.

[٢] سوره آل عمران، آيه ٣٠- يعنى فرزندانى كه بعضى از آنان از بعض ديگرند و خدا شنونده و دانا است- مترجم.