ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٠٠ - فرمان امير المؤمنين على(ع) به مالك اشتر هنگامى كه او را به حكومت مصر و توابع آن گماشت

و براى اهل آن صلاح خواهد بود، هيچ ساحرى در قريش نبود مگر اينكه از رفيق خود جدا گرديد، علم سحر از او گرفته شد، حيوانات وحشى مشرق بحيوانات وحشى مغرب عبور كرده بشارت بيكديگر ميدادند، همينطور اهل درياها راجع بمنعقد شدن نطفه محمّد صلى اللّه عليه و آله بيكديگر مژده ميدادند.

از صادق آل محمّد صلى اللّه عليه و آله روايت شده كه فرمود: موقعى كه خداى سبحان اراده فرمود كه حضرت محمّد را ظاهر نمايد قطره‌اى را از زير عرش نازل كرد و آن را نصيب ميوه‌اى از ميوه‌هاى زمين كرد، آن ميوه را حضرت عبد اللّه ٧ خورد، همين‌كه عبد اللّه با آمنه مواقعه كرد و آن قطره در آن موضعى كه خدا آن قطره را براى آن خلق كرده بود جاى گزين گرديد و مدت چهل روز از آن گذشت صدا از بطن مادر آن حضرت شنيده ميشد، وقتى كه مدت چهار ماه بر آن بزرگوار گذشت بر بازوى راست او نوشته شد:

وَ تَمَّتْ كَلِمَةُ رَبِّكَ صِدْقاً وَ عَدْلًا لا مُبَدِّلَ لِكَلِماتِهِ وَ هُوَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ‌[١].

موقعى كه امر خدا ظاهر شد در هر شهرى براى آن برگزيده خدا عمودى از نور برپا شد كه بوسيله آن نور به اعمال بندگان نظر ميشود.

از آمنه بنت وهب روايت شده كه گفت: موقعى كه ولادت حضرت‌

[١] سوره انعام آيه( ١١٥) يعنى كلمه پروردگار تو بطور صدق و عدل بپايان رسيد، تبديل كننده‌اى براى كلمات خدا نيست، خدا شنونده( و) دانا است. مترجم.