ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٨١ - (١) اين خطبه را در پاسخ آنها كه به مساوات در تقسيم غنائم اعتراض كردند ايراد فرموده

عبد اللّه صلى اللّه عليه و آله بسر برد، و (٣٠) سال ديگر را بعد از آن بزرگوار، على ٧ در پشت كوفه در غرى (نجف اشرف) دفن گرديد.

٤- روايت كرده‌اند كه أمير المؤمنين ٧ بامام حسن ٧ دستور داد كه آن حضرت با برادرش امام حسين عليهما السّلام جلو تابوت را بلند كنند و در آن موضعى كه تابوت توقف كرد گودالى كنده شود زيرا كه آنان قبرى را پيدا مينمايند كه آن را حضرت نوح ٧ براى أمير المؤمنين كنده است، پس آن دو بزرگوار على ٧ را در آن قبر دفن كردند.

٥- روايت شده كه جنازه أمير المؤمنين بسوى مسجد سهله منتقل شد و در آنجا شترى يافته شد كه خوابيده بود، پس جنازه آن بزرگوار را بر پشت شتر نهاده آن را از جاى خود بلند كردند و بدنبال آن شتر رفتند، همين‌كه آن شتر در غرى (نجف اشرف) توقف كرد و خوابيد در همان مكان گودالى كنده شد و قبر كنده‌اى پيدا شد، پس جنازه حضرت على ٧ طبق وصيّتى كه كرده بود در آن قبر دفن گرديد جنازه حضرت آدم و حضرت نوح و على بن أبي طالب عليهم السّلام در يك قبر قرار دارد. برداشتن جنازه حضرت أمير المؤمنين و بخاك سپردن آن حضرت در شب انجام گرفت، غير از امام حسن و امام حسين عليهما السّلام كسى متصدى غسل و كفن آن بزرگوار نشد.

٦- روايت شده: موقعى كه ابن ملجم لعنت اللّه عليه أمير المؤمنين را ضربت زد و آن حضرت را از مسجد بمنزل آوردند و مردم در أطراف على ٧ جمع شدند آن بزرگوار حمد و ثناى خداى را بجاى آورد و فرمود: هر مردى به آنچه كه از آن فرار ميكند خواهد رسيد، نفس إنسانى بطرف أجل رانده خواهد شد، فرار از مرگ رسيدن به آن‌