ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٦ - اما شعب مداومت بر خير

توحيد دعوت كرد و دعوت آن حضرت جز بر فرار و طغيان آن مردم نمى‌افزود. همين‌كه تكذيب قوم از آن حضرت بطول انجاميد و خشم شيعيان آن بزرگوار طولانى شد شيعيان نزد نوح ٧ آمدند و گفتند: يا نبى اللّه ما بوسيله ظهور تو در انتظار فرجى بوديم و فعلا ما دچار اينطور مشكلات شده‌ايم پس تو دعا كن كه خدا راه و فرجى براى ما مرحمت كند. نوح ٧ راجع باين موضوع با خداى خود مناجات كرد.

خدا بآن حضرت وحى كرد كه شيعيان خود را مأمور كن تا خرما بخورند و هسته آن را بكارند موقعى كه هسته آن خرما آمد و درخت شد بشما راه و فرجى عطا خواهم كرد. نوح ٧ شيعيان خود را بخوردن خرما و كاشتن هسته آن امر كرد و يك سوم شيعيان آن حضرت مرتد شدند و دو سوم آنان باقى ماندند و بخوردن خرما مشغول شده هسته آن را كاشتند و بحفظ و حراست اشجار خرما پرداختند تا اينكه آن خرماها بعد از چند سال بارور شدند و از ميوه آنها براى حضرت نوح آورده آن بزرگوار را بشارت دادند.

نوح ٧ درباره شيعيان با خدا مناجات كرد خطاب رسيد:

نيز شيعيان خود را مأمور كن كه از خرماى جديد بخورند و هسته آن را بكارند بعد از آنكه آن هسته‌ها سبز شدند و بارور شدند راه نجاتى براى آنها عطا خواهم كرد، نوح ٧ قوم خود را از امر خدا مستحضر كرد و ثلث دوم آنها مرتد شدند و يك ثلث آنان باقى مانده از آن خرماها خورده هسته آنها را كاشتند و دائما مشغول نگهبانى اشجار آنها شدند تا اينكه آن درختها بارور شدند.