ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ١٤

آن حضرت بزمين هبوط كرد و مقدارى از حمرات (يا حمزات) با آن حضرت بزمين آمد[١] وقتى كه در زمين اقامت كرد و نظرى بزمين انداخت ابليس را ديد كه در آمدن بزمين بر او سبقت گرفته است.

روايت شده كه آدم ٧ از درختى بالا نميرفت مگر اينكه ابليس هم از درختى نظير آن بالا ميرفت. پس آدم ٧ دست بدعاء بلند كرد و گفت: بار خدايا تو ميدانى كه من طاقت (مقاومت با) ابليس را ندارم و در جوار تو هستم و تو ابليس را بزمين فرستادى كه من طاقت (دفاع) او را داشته باشم.

خطاب رسيد: يا آدم من در مقابل يك گناه يك جزاء ميدهم ولى در مقابل يك حسنه (١٠) الى (٧٠٠) حسنه جزاء خواهم داد، عرض كرد: پروردگارا بيش از اين بمن عطاء فرما، خطاب رسيد: هيچ يك از فرزندان تو به اندازه كوههاى عالم گناه نميكند مگر اينكه پس از توبه كردن من گناهان او را مى‌آمرزم. عرض كرد: بار خدايا از اين هم بيشتر بمن عنايت فرما، خطاب آمد: كليّه گناهان را مى‌آمرزم و هيچ باكى ندارم.

ابليس گفت: خدايا بين من و آدم ٧ حائل بر قرار شد و مرا از (اغواء) آدم ممنوع كردى، خطاب رسيد: براى آدم ٧ فرزندى بوجود نميآيد مگر اينكه براى تو دو فرزند ايجاد ميشود، گفت: خدايا بيش از اين بمن مرحمت فرما، خطاب شد:

[١] عبارت متن، حمرات است و معنى حمرات كه نام مرغى يا چوب جلو پالان يا چهار پايه است در اينجا مناسبتى ندارد. ولى لفظ جمرات كه بمعناى آتشى است تناسب بيشترى با اين روايت دارد- مترجم.