ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٠٩ - بيانات آن حضرت در فضيلت علم

امام حسين ٧ در جوابش فرمود: اى شقىّ بدبخت تو بعد از من از گندم عراق نميخورى مگر يك مختصرى، اكنون تو خود ميدانى با اين امر خطرناكى كه انتخاب كردى.

مردى از لشكر ابن سعد برخاست و به امام حسين ٧ گفت:

يا حسين! مژده باد ترا بآتش؛ امام حسين بآن ملعون فرمود: تو كيستى؟ گفت: من ابن جويره هستم، حسين ٧ گفت: بار خدايا اين مرد را دچار آتش كن، ناگاه مركوب آن دشمن خدا از جا برجست، او را بزير پاى خود انداخت، آن قدر (با لگد) بر سرش زد تا او را بجهنّم واصل كرد، آنگاه بقدرى جسدش را با پاى خود كوبيد كه ذرّه ذرّه شد و از بدن او غير از پاهايش چيزى باقى نماند.

بعد از آن امام حسين ٧ حضرت على بن الحسين را كه مريض بود احضار كرد، راجع به اسم اعظم خدا و ميراثهاى انبياء عليهم السّلام بآن حضرت وصيّت كرد، بعلى بن الحسين عليهما السّلام فرمود: علوم الهى و قرآن و شمشير نزد امّ سلمه است، به امّ سلمه هم دستور داد كه آنها را به على بن الحسين تقديم نمايد.

٨- روايت شده كه امام حسين ٧ در روز عاشورا دختر بزرگتر خود فاطمه را خواست، نامه بهم پيچيده‌اى را به او داد. او را مأمور كرد كه آن را ببرادرش على بن الحسين عليهما السّلام تسليم نمايد.

______________________________
* در مصر است- نقل از منتخب التواريخ- مترجم.

اما جواب از سؤال پنجم: مرحوم سپهر در ناسخ التواريخ مى‌نويسد:

امام حسين بمحمد بن حنفيه فرمود: تو در مدينه نماينده من باش كه جريان و امور اين مردم بر من مخفى و پوشيده نباشد- مترجم.