ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٦٥ - توصيههاى آن جناب به كميل در جملههائى كوتاه

او نمايم؟!.

(الله اكبر! يعنى على بن أبي طالب بقدر يك غلام هم نبود؟!)

عمر، امير المؤمنين على ٧ را ششمين نفر آنان قرار داد و ١- شروع بنام عثمان بن عفّان نمود و به اشاره امر خلافت را بعد از خود به عثمان عرضه كرد ٢- طلحة بن عبيد اللّه تميمى ٣- زبير بن عوام اسدى ٤- عبد الرّحمن بن عوف زهرى ٥- سعد بن أبى وقّاص ٦- على بن أبي طالب هاشمى طبق وصيّت عمر بعد از همه آنان.

عمر امر كرد كه صهيب پيشنماز مردم باشد تا اينكه امر آن گروه بوسيله شورا برقرار گردد. و چنانچه آن شش نفر اختلاف كردند آن سه نفرى كه عبد الرّحمن بن عوف در بينشان نيست كشته شوند و آن سه نفرى كه عبد الرّحمن بن عوف را در ميان دارند و آن گروهى كه با عبد الرّحمن متّفقند براى امر خلافت نصب شوند، چنانچه سه روز بگذرد و يكى از آنان را انتخاب نكنند و درباره او اتفاق ننمايند جميع آن شش نفر كشته شوند، پس از آن صهيب و بقولى عبد الرّحمن ابن عوف سه روز براى مردم پيش نماز بود.

[خلافت عثمان‌]

آنگاه عبد الرّحمن بن عوف عثمان بن عفّان را براى امر خلافت انتخاب كرد ولى عبد الرّحمن با اين برادرى كه در حق عثمان كرد و آن نسبت و خويشى كه در بين آنان بود از ناحيه عثمان برخوردار نشد، لذا بجهت عمل ناپسند خود و انتخاب كردن عثمان اظهار پشيمانى و غم و اندوه كرد، يكى از آن افرادى شد كه مردم او را مفسد و فتنه‌انگيز ميدانستند و امير المؤمنين على ٧ از آنان كناره‌گيرى كرد.