ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٨٨ - على(ع) دنيا را براى پرهيزگاران توصيف مىكند

خدا بود رشوه و پول معاويه را قبول كرد و بسوى معاويه رفت.

بعد از آن امام حسن ٧ بلند شد و خطبه خواند، پس از حمد، و ثناى خدا فرمود: أيها الناس! اين فلان مرد كندى بود كه من او را براى جنگ با دشمن خدا و پسر هند جگرخوار فرستادم ولى معاويه براى او رشوه فرستاد و او را بمتاع فناپذير و بى‌ارزش دنيا وعده داد و آرزومند كرد، او هم دين و آخرت خود را بدنيائى كه فانى و غير باقى است فروخت و متوجّه معاويه گرديد، من يك مرتبه ديگر بشما خبر دادم كه شما وفا و عهدى نداريد و خيرى نزد شما نخواهد بود، شما همه بندگان دنيائيد. من مردى را بجاى آن مرد كندى روانه ميكنم ولى مى‌دانم كه او هم نظير رفيق قبلى خود- بدون اينكه درباره عاقبت امر خود فكر كند و راجع بدين خود مراقب خدا باشد- خواهد بود.

پس حضرت امام حسن ٧ مردى از قبيله مراد را با (٤٠٠٠) نفر بطرف معاويه روانه كرد، امام حسن با حضور داشتن مردم نزد آن مرد آمد و او را از بيوفائى و عهدشكنى بر حذر داشت همين‌كه آن مرد در شهر انبار وارد گرديد قاصد معاويه نظير همان رشوه و وعده‌هائى كه براى آن مرد كندى آورده بود براى او نيز آورد، آن شخص مرادى هم متوجّه معاويه شد درحالى‌كه دنياى خود را بر آخرت خود برگزيد و دين خود را بچيزى بى‌ارزش و فانى فروخت و جهنّم را براى خود انتخاب نمود.

بعد از آن امام حسن ٧ بلند شده خطبه خواند و پس از آنكه حمد و ثناى خداى را بجاى آورد فرمود: من بشما ثابت كردم كه شما بعهد و پيمانى وفا نخواهيد كرد، آن شخص مرادى كه شما او را