ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٥٩ - گفتار آن جناب با كميل بن زياد

على بن أبي طالب ٧ در سنّ (٣٥) سالگى براى امر خدا قيام فرمود و مؤمنين از آن حضرت متابعت كردند ولى منافقين از متابعت على خوددارى كردند، بجهت رياست و سلطنت و امر دنيا خود آنان مردى را (براى امر خلافت) انتخاب كردند، و آن كسى را كه خدا و رسول صلى اللّه عليه و آله برگزيده بودند عقب زدند.

[جريان سقيفه بنى ساعده‌]

روايت شده كه عباس (عموى پيغمبر) در وقتى كه رسول خدا صلى اللّه عليه و آله قبض روح شد نزد امير المؤمنين على ٧ آمد و گفت: دستهاى خود را دراز كن تا من با تو بيعت نمايم، على ٧ فرمود: غير از ما چه كسى است كه امر خلافت را طلب كند و براى آن صلاحيت داشته باشد؟! و گروهى از مسلمين كه زبير و ابو سفيان هم در بين آنان بودند نزد على بن أبي طالب آمدند، ولى على ٧ خوددارى كرد.

پس از آن مهاجرين و انصار (درباره تعيين خليفه) اختلاف كردند، انصار گفتند: از ما يك امير و از شما هم يك امير. گروهى از مهاجرين گفتند: ما از رسول خدا صلى اللّه عليه و آله شنيديم كه ميفرمود: خلافت مال قريش خواهد بود، انصار بعد از آنكه سعد بن عباده را كشتند و شكمش را پاى مال نمودند تسليم قريش شدند.

عمر بن خطاب با ابو بكر بيعت كرد، بعد از آن گروهى از اعراب كه در آن وقت در مدينه آمده بودند و دل آنان را بوسيله عطاء و بخشش براى مشرّف شدن بدين اسلام بدست آورده بودند- با ابو بكر بيعت كردند و غير آنان نيز از آنان متابعت كردند.

اين خبر بعد از آنكه على ٧ از غسل، نماز، حنوط، كفن، آماده كردن جنازه پيغمبر براى دفن، دفن و نماز بر بدن آن‌