تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٨٢٥ - موعظههاى حضرت عيسى(ع)، در انجيل و غيره

براى ويرانى مى‌سازيد، و آباد مى‌كنيد، و براى وارث گرد مى‌آوريد.

(١) حق گويم: موسى دستور مى‌داد سوگند دروغ به خدا ياد نكنيد، من مى‌گويم: به خدا قسم نخوريد نه دروغ و نه راست. تنها بگوئيد: نه، آرى. بنى اسرائيل! بر شما باد به علف بيابان و نان جوين و زنهار از نان گندم كه ترسم شكرش را نگزاريد.

(٢) حق گويم: مردم برخى سالم و برخى دردمند و گرفتارند، خداى را بر سلامت شكر گوئيد، و بر گرفتاران رحمت آريد.

(٣) حق گويم: هر كلمه ناروائى كه در دهانتان بر آيد در قيامت پاسخش را خواهيد شنيد.

بندگان بد! چون كسى قربانى خود را آماده كند و متوجه شود كه برادرش بر او خشمناك است قربانى را وانهد و نخست برادر را راضى كند، سپس باز گشته قربانى را سر ببرد.

(٤) حق گويم: اگر كسى پيراهنتان را گرفت بالاپوش را هم به او دهيد و چون بر گونه‌تان سيلى زدند جانب ديگر را هم بگيريد، و هر كه يك «ميل» (ثلث فرسخ) شما را زير بار كشيد يك ميل ديگر نيز همراهش برويد.[١] (٥) حق گويم: آن بدن كه ظاهرى سالم و باطنى فاسد دارد به چه كار آيد؟ بدنها نيز هر چه آراسته و خوشايند باشد آنجا كه دل خراب باشد، چه سود دهد؟ پاكيزه كردن پوست و آلودن دل چه ثمر دارد؟ (٦) حق گويم: چون غربال نباشيد كه آرد نرم را رد مى‌كند و نخاله را نگه مى‌دارد، مبادا حكمت را از دهان برون ريزيد و كينه را در دل نگه داريد.

(٧) حق گويم: نخست شر را وانهيد، به دنبال خير رويد تا سودتان بخشد، اگر خير و شر با هم باشد خير هم نفعى ندهد.

(٨) حق گويم: آن كه در جوى رود ناچار جامه‌اش تر شود، هر چند كه بكوشد آب بدان نرسد، آن هم كه عشق دنيا دارد از گناهان سالم نماند.

(٩) حق گويم: خوشا بحال آنان كه شبانگاه به عبادت پردازند، كه نورى جاودانه دارند، چه در ظلمتهاى شب در عبادتگاهها بپا ايستاده، و به درگاه خدا تضرع و زارى كرده‌اند تا فردا از سختى نجاتشان بخشد.

[١] توضيحى براى اين دستور در اوايل همين حديث گذشت.