تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٧٢٣ - پاسخ آن حضرت در باره كسى كه در حال احرام شكارى را بكشد

تا دو برابر شود. و براى خرگوش يا روباه يك گوسفند، و قيمتش را هم صدقه دهد، براى كبوتر حرم يك درهم صدقه دهد، و يك درهم دانه بخرد به كبوتران حرم دهد، براى جوجه كبوتر نيم درهم، براى تخمش ربع درهم، و هر خلافى شخص محرم از روى جهل يا خطا بكند كفاره ندارد، جز همان شكار كه به جهل باشد يا علم، بعمد باشد يا خطا كفاره دارد، و اگر غلام شكار كند كفاره به گردن ارباب است، و كودك نابالغ كفاره ندارد، و (بالغ هم) اگر تكرار كرد دفعات بعد چيزى ندارد و از آنهاست كه خدا از او انتقام مى‌گيرد، اگر محرم شكار را به ديگرى معرفى كند و او بكشد، محرم بايد كفاره دهد، و اگر توبه نكند عذاب آخرت هم دارد، و اگر توبه كند عذاب ندارد، و اگر شب در آشيانه به خطا آن را بكشد چيزى بر او نيست جز اينكه شكار كند كه شب باشد يا روز كفاره دارد، و محرم به احرام حج قربانى را بايد در مكه سر ببرد.[١] (١) مأمون دستور داد حديث را يادداشت كنند، سپس به كسانش كه به اين ازدواج اعتراض داشتند، رو كرده گفت: در ميان شما كسى هست كه چنين جواب گويد؟ گفتند: نه به خدا، قاضى هم چنين پاسخى نداشت، اى امير تو از ما بهتر او را مى‌شناختى. گفت واى بر شما، مگر نمى‌دانيد اين خاندان از قماش اين خلق نيستند؟ مگر نمى‌دانيد كه پيغمبر با حسن و حسين در كودكى بيعت كرد و با هيچ كودك ديگرى نكرد؟ مگر خبر نداريد كه پدرشان على ٧ نه ساله بود كه به پيغمبر ايمان آورد و خدا و رسول ايمانش را پذيرفتند و از هيچ كودك ديگر قبول نكردند، و پيغمبر ٦ هيچ كودكى را به ايمان دعوت نكرد؟ مگر اطلاع نداريد كه اين نژاد همه از همند، و هر چه (از فضائل) اولشان دارد آخرشان هم دارد؟

[١] حكم اخير هم بر خلاف تصريح سابق است و هم بر خلاف روايات ديگر و شايد اشتباهى در نقل رخ داده.