پيغمبر ٦ آيه را تلاوت فرمود، آنان سخت گريستند سپس اين آيه نازل شد: «او است كه توبه را از بندگانش مى‌پذيرد، از بديها مى‌گذرد، و آنچه بكنيد مى‌داند.» (شورا:

٢٥). اين هم ششم.

(١) هفتم: «خدا و فرشتگانش بر پيامبر درود فرستند، شما هم اى مؤمنان بر او درود فرستيد، و با تجليل و احترام سلامش گوئيد» (احزاب: ٥٦). اين را دشمنان هم مى‌دانند كه پس از نزول آيه مردم گفتند: يا رسول اللَّه ما كيفيت سلام را مى‌دانيم اما صلوات بر شما چگونه است؟ فرمود: بگوئيد: اللهم صل على محمد و آل محمد، كما صليت على ابراهيم و آل ابراهيم، انك حميد مجيد، آيا در ميان شما اختلافى در اين مطلب هست؟ گفتند: نه.

مأمون گفت: اين مطلب اتفاقى است ولى شما در باره آل پيغمبر آيه‌اى از اين روشن‌تر داريد؟ فرمود: بگوئيد ببينم مراد از «يس» در اين آيات: «يس، و القرآن الحكيم، انك لمن- المرسلين على صراط مستقيم.» (: ٤- ١) كيست؟ گفتند: بى‌ترديد محمد است، فرمود خداوند در اين باره فضيلتى به محمد و آل محمد عطا كرده كه هيچ كس به كنه وصفش نرسد، زيرا خدا بر احدى جز پيامبران سلام نفرستاده، فرموده: «سلام بر نوح در جهانيان، سلام بر ابراهيم، سلام بر موسى و هارون» نفرموده: سلام بر آل نوح، يا آل ابراهيم، يا آل موسى و هارون، اما در باره پيغمبر ٦ فرموده «سلام بر آل ياسين» يعنى آل محمد، مأمون گفت: من فهميدم كه شرح و بيان اين نكته در معدن نبوت است. اين هفتم.

(٢) هشتم: «بدانيد هر چه از غنيمتها (ى جنگ) بدست آريد خمسش مال خدا و پيغمبر ٦ و ذوى القربى است». (انفال: ٤١). خداوند سهم خويشان پيغمبر را قرين سهم پيغمبر ساخته و اين است فرق آل و امت، خدا آل را در ناحيه‌اى قرار داده و ديگران را در ناحيه‌اى پائين‌تر، هر چه براى خويش پسنديده براى آنها هم پسنديده و با اين امتياز آنها را برگزيده، و در هر «في‌ء» و غنيمت و غيره كه براى خود و آنها پسنديده، نخست خود را ذكر كرده، سپس پيامبر و درجه سوم «ذوى القربى» را چنان كه (در آيه خمس) فرموده و گفتارش حق است: «بدانيد هر چه از غنيمتها بچنگ آريد خمس آن مال خدا، و رسول، و ذوى القربى است».